dergi deneyimi ve minik ütü

Bir önceki yazımda bahsettiğim dergiden diktim bu elbiseyi. Evet. dikiş payı içinde kalıpların. Bu derginin kalıplarının büyük olduğunu belirten arkadaşlar, muhtemelen bu hususu gözardı etmişler. Dikiş payı içinde olunca kalıba sıfır konumda kesilecek tabii ki kumaş. 

Modellerinin düzgün ve klasik olmasından dolayı beğenmiştim dergiyi. Kalıplar da güzel. 1.68 boy için çizilmiş olmasına rağmen, Burda dergisindeki gibi neredeyse bele kadar inen kol oyuğu veya yaka açıklığı yok bu kalıpta. Edepli yani...Edepli elbise kavramını bundan 10-15 yıl önce, pantalonların çok revaçta olup çalışan kadınlara göre elbise bulmanın imkansıza yakın olduğu zamanlarda, günlerce dolaştığımda uydurmuş, nihayet bulabildiğim edepli elbiseyi uçarcasına kapıp, ilk giydiğim gün yandan neredeyse beline kadar ve birleştirilemez yan yırtmacını fark etmiş, yine de birleştirip bir kaç kez giymiştim. Bir-iki yıl sonra elbise moda oldu, modeller çoğaldı tabii.

Kalıpta sadece öndeki göğüs penslerini 3 cm kadar yukarı aldım. Arka uzun penslerin dikişini yapmadım. Prova sonucuna göre yapabilirim. Cepleri kumaşın arka yüzünden çalıştım ancak mutfak önlüğü gibi görününce söktüm. Bir deneyim oldu. Şimdi diksem ufak tefek değişiklik yaparım kalıpta. 

Söktükten sonra

Dergideki tüm kalıplarda dikiş payı dahil mi emin değilim. Sanki aşağıdaki yazılarda bir açıklama var gibi. Simplicity kalıplarında açıklama İngilizce olduğu için anlamak kolaydı. Almanca bilen olsa da şu bölgenin tercümesini yapsa, ne güzel olur. 

Ha bir de, minicik bir ütü buldum. Tam istediğim gibi. Sap kısmını, biraz yüklenince kırdım sanırım. Yine de çok güzel ütülüyor. minicik yerleri bile ütüleyebiliyorum. 

Bir sonraki projem, 2 yaş için beyaz elbise olacak. Su damlası desenli kumaşın yeşilini de kızçeye bluz dikebilirim belki. Diğer renkli kumaşlar da ince pamuklu. Muhtemelen çocuk elbisesi olacaktır. 

Mutlu bir hafta sonu geçirmeniz dileği ile... 

bebek elbiseleri

İşte şortları ile birlikte son diktiğim bebek elbiseleri...

Ailedeki tüm küçük kızlara dikilecek bu elbiseden, belli oldu. Zaten artık blogumun klasiği oldu bu model.

Ve arkası. Dikiş makinemin ilik açma kısmının uzunca süredir bozuk olmasından dolayı ilikleri tuhafiyede açtırıyorum ve yanlış düğme göstermişim sanıyorum ki ilikler çok küçük açılmış. 

Düşündüğüm düğmenin boyutu iliğe uymayınca farklı bir düğme diktim. Evde ne kadar çok düğme çeşidi olursa olsun, gerektiği zaman hiçbir giysiye uygun düğme bulamıyor ve yine çarşıdan alıyorum. 

Bu elbise de düğme azizliğine uğradı. Ama kumaş kaplı pembe-kırmızı düğmelerimin üç tane değil iki tane olduğunu farkettiğimde. Dolayısıyla elimde bulunan karışık desenli düğmeleri diktim buna da. Hiç belli olmuyor. Aşağıdaki dikilmiş düğmelerin yanında dikmeyi düşündüğüm ama üçüncüsünü bulamadığım düğmeler...

Bu modelin asıl özelliği öndeki üç düğme ile arkadaki çapraz kafes.

Vee en sona sakladığım, deseni süper olmakla beraber, kumaşı hakkında aynı şeyi söyleyemeyeceğim elbise. Kumaş oldukça sentetik ağırlıklı. Her türlü bebek elbisesine ince pamuklu astar yapıyor olsam da bebek giysisi için aslında uygun değil bence.

Düğme sorununu en kolay çözdüğüm bu elbise oldu. Basket topu desenli kırmızı düğmeler elbiseye güzel yakıştı.

Esen kalın....

son aylardan

Sessiz ve kimsesiz kalan blogum birazcık hareketlensin diye birbiriyle pek de alakalı görünmeyen bir sürü fotoğraf yayınlıyorum. Siz bilirsiniz isterseniz bakmayın. Mesela alt fotoğraftaki, aylar önce kızım için diktiğim, İstanbul'a giderken götürmeyi unuttuğum ve hala mankenin üzerinde duran elbise. Kumaşı viskon veya krep gibi bir şey. Nereden aldığımı hatırlamıyorum ama kalıbını bir arkadaşın üzerinde beğendiğim elbiseden çıkardığımı söyleyebilirim. Her iki yanında geniş-boydan üçgen parçalar var ve cepler buradan açılıyor. 

Beğenerek aldığım resimli kumaşı hiç bir şeye uygun bulamayınca çocuk önlüğü diktim. Ailede kız çocuk çok nasılsa... (Aile hala çoğalıyor)  Bu tarz kumaşlarda desenli kısmı etek ucuna getirmek dışında fikri olan varsa seve seve kabul ederim. 

Bu önlüğün bir kaç versiyonunu daha yapmıştım, fotoğraflamayı unutmuşum. En tepedeki yelek ve devamı örgüler de aileye katılan yeni üyelerden (kapı süsleri yaptığım) bir tanesine kardeşimin ördüğü hırka ve yelekler, ki kendisi anneannesi olur tosbiğin.

Durun bitmedi...

 Bir kısmını da toplu alıyoruz.

Birazdan bir post daha, dikis-terapi klasik bebe elbiseleri... Mutlu kalın.

ses veriyorum

Baykumaş'tan aylar önce aldığım kumaşlar bunlar. (Çok özenli bir şekilde paketlenmiş ve tabii her zamanki gibi bir iki tane de hediye kumaş eklenmiş olarak kapıma gelmişlerdi.)

Niye bunlarla başladım. Farkettiniz tabii, bir kaç aydır buralara uğramıyorum ve blogdaki fotoğrafların pek çoğu silinmiş. Sen kalk, bir gece yattığın yerden, "burda da ne çok fotoğraf varmış" diyerek picasa fotoğraflarını sil ! Eeee uzunca bir süre yaklaşamadım tabii bloga. Zaten yorumlara çok zamandır dönüş yapamıyorum. 

Şimdi yıllık iznimin bir kısmını alıp, İstanbul hazırlıkları yaparken bir yandan da blogu düzeltip eski haline getireyim, sonra da güzel güzel yayın yapmaya devam edeyim diyorum. 

Ben bunları yaparken siz de sıkılmayın diye müzik koyacaktım ki buraya, birden aklıma esti: Bu toprakların yetiştirdiği en büyük ozanlardan biri Aşık Veysel, o yeter dedim: 

Esen kalın...

etek klasikleri

Hafta sonu tatili için Ankara'ya gelen kızım dönüşte 4 etek, 1 elbise, 1 panço ve bir bluzdan oluşan Ankara ganimeti ile valizini doldurdu. Etekler son diktiklerim, diğerlerini yayınlamıştım. Güle güle giysin.

Model seçmeye uğraşmadan elimde bulunan kumaşlardan çan etek ve dar etek kalıpları ile diktim hepsini. Şu alttaki ya saf yün ya da yüksek oranda yün barındırıyor ki ütülerken çok fena yün koktu. Üsteki kaz ayağı desenli kumaş ise yumuşacık, esnek ve kaliteli bir kumaş.

Eskiden çeyiz için seccade işlenirdi, şimdilerde pek kalmadı sanırım. Örgü, nakış derken fena sarmış bunlara. Giderken bir dolu nakışlık keten, nakış ipi v.s. götürdü evden. Bu da o seccadelerden.

Son olarak bir Kastamonu el dokuması, kim bilir kaç yıllık. Ne yapacağını bilememiş kuzenim, ablama vermiş o da denemek için büyükçe bir parçayı bana verdi. 1/2 metre eninde dokunmuş, kalınca bir kumaş. Şu peştemal diye satılan seyrek dokumalar gibi değil.

Sanıyorum %100 pamuk. Ne yapsam diye düşündüm. Çanta, yastık, pamuklu dantel ile parçalar birleştirilerek perde, masa örtüsü, runner v.s.

Bu hafta sonu böylece geçti, Umarım hafta içinde bir şeyler yapabilirim. Kafam proje dolu. Herkese bol güneşli, verimli ve huzurlu bir hafta dilerim.

dergiler

Dikiş odasını ve dergileri düzenlerken. evde oraya buraya, dekorasyon dergilerinin arasına dağılmış dergilerin arasında Burda Dikiş Okulu dergisinin 2. sayısı elime geçti, almış ve unutmuşum. Günlerdir gözüm kitapçıların raflarında onu arıyordu oysa, neredeyse derginin merkezinden isteyecektim. Hemen kütüphaneye yerleştirdim. Toplamda üç tane oldu.

Eski dergileri elden geçirirken 1970 li yıllara ait dergileri bir kutuya yerleştirip kaldırdım. 1990 lı yıllar ve 2000 li yılların başlarında çıkan Burda dergileri ise dolu dolu imiş onu fark ettim. Gözüme çarpan ilk çocuk elbisesini dikmek üzere, dergiyi bir kenara ayırdım. 

Ve deneme-yanılma yöntemi ile diktiğim bluzum. Modada genel eğilimin penssiz kalıpsz düz ve bol kesimlere yöneldiği bu günlerde bu avantajı kullanmak lazm.

Yine pazen (flannel) kumaştan çift katlı bebek battaniyesi de bu hafta diktiklerimden. Piyasaya son yıllarda renk katan bir firmanın ürettiği çift en pazenler eskilerden çok daha güzel. Renk-desen yine sınırlı da çeşitlenecektir umarım.

Kumaş yığınlarını düzeltmeye çalışmaktansa kumaşların her birini bir ürüne çevirmeye yetecek zamanım ve enerjim olsaydı daha iyi olurdu. Görüntü yanıltmasın, Geniş ve derin bir gardrobun sadece iki rafında olanlar ve raf önden arkaya iki sıra halinde dizili. 5 raf da aynı durumda ve pek çok kumaş da dolabın diğer bölümlerinde.

Yalnızca 1980 ve 1990 lara ait dergiler:

Esen kalın...

zürafalar, filler

Zürafanın papyonu, zürafayı efendi bir şahsiyete dönüştürmüş:) Birazdan bir baloya gidecekmiş gibi bir hali var. Aşağıdakiler de safari kulübünün takıma giremeyen üyeleri, belki başka bir projede kullanılacak.  

Tüllerle yaptığım kapı süsü de böyle bir şey.

Kırık beyaz (ya da krem rengi) tüllerle yaptığım bu süs, bembeyaz kapı üzerinde kirli gibi duruyor. (Kapıları bildiğimiz süt beyaza çevirmiştim yazın.)

Keçelere bulaşmışken başka güzellikler de çıktı karşıma nette dolaşırken, bir de ben denesem fena olmaz.

Görsel ciciseylerdukkani.blogspot.com.tr/den alınmıştır

Ce yeni etekler dikiliyor kızçeye, hepsi de klasik olacak. İş yeri giyimine uygun. Fermuarlarını çok sistemli diktim, Bu kez sağlam oldu.

Hafta sonu tatilinizin güzel geçmesini dilerim.

kitap kılıfı

Günlerdir kitap kılıfları ile uğraşıyorum. Dikmek değil düşüncesi ile... Nasıl yaparsam kullanışlı olur, kolay çıkarılır,  kitabı korur, okurken rahatsız etmez v.s. Çok önceleri genişliği ayarlanabilen bir kılıf dikmiştim defterim için, pek de kullanışlı bulmamıştım.

Ayraç olarak en ince kurdelelerden kullanmak gerektiği sonucuna vardım. Ben kimisinde kadife kurdele kullandım, kitabı kalınlaştırıyor.

Dolgu malzemesi olarak önce tela, sonra ince keçeyi denedim. Keçe daha iyi oldu gibi... Hem tela ütüleyip hem de keçe kullanılabilir. Elyafı ise hiç denemedim.  

Etsyden aldığım kumaşlardan  bunlar, tamamını kitap kabı yapımına vakfetmiş bulunuyorum. Bu keten kumaşlar güzel yurdumda da üretilir amma velâkin güzel kumaş tasarımları yapacak kimse yok herhalde. 

Bir deneme daha yapıp düğme ve lastik yerine çanta kapatmak için kullanılan küçük kapak gibi bir şey ve taşıma sapları da yapacağım, 

Önceki yazımda fotoğraflarını çekemeden kızımın götürdüğü çantalar da aşağıda kızım çekmiş fotoğrafları.